Durabilmek

Bugün bir dostla konuşurken dedim ki; "Bir insanın kendini başkalarının değer yargılarına göre yargılaması kendine verebileceği en büyük ceza" sonra üzerine düşünmeye başladım. Sahi kendimize kızarken, kendimizi yargılarken ne kadar kendimiz olabiliyoruz. Acaba bir yerlerde yakınlarımızın değer yargılarıyla mı kendimizi suçluyoruz. Annemiz, babamız, yakın bir dostumuz, sevgilimiz, eşimiz... Acaba kendimizi suçlarken onların değer yargılarını düşünerek mi hareket ediyoruz. Sanırım çoğu zaman böyle oluyor. Insanoğlu kesinlikle sosyal bir varlık ve sürekli farkında olsun olmasın etkileşim halinde.

Peki buna neden olan ne? Öylesi hızlı yaşıyoruz ki duramıyoruz hiç. Her an her dakika birşeyle meşgulüz. En dingin olunacak an uyku halinde bile gün içinde öylesi ajite oluyoruz ki dinginleşemiyoruz bir türlü beyin bir şekilde çalışmaya devam ediyor. Karmaşık rüyalar, beynin içinde durmadan konuşanlar, konuşulanlar. Ben bu durumu işten çıkarken sadece bilgisayarın ekranını kapatmaya benzetiyorum. Çoğumuz böyle yapmıyor muyuz nasıl olsa ertesi gün tekrardan açacağız diye ekranı kapatıp uyku moduna alıp çıkmıyor muyuz? Kaçımız Power düğmesine basıp çıkıyoruz ki.

İşte hayatımıza da aynen bunu yapıyoruz aslında. Durmuyoruz hiçbir şekilde sürekli devinim halindeyiz. Ve bu nedenle kendimize dönemiyoruz. Kendimize bir türlü bakamıyoruz. Aslında bir çoğumuz ne düşündüğümüzü bile bilmiyoruz. Ve sonra herhangi bir olay karşısında başlıyoruz kendimizi etrafımızdakilerin değer yargılarıyla değerlendirmeye. Oysa durup düşünmeli insan, durup düşünmeliyiz aslında benim değer yargım nedir diye. Bir laf vardır çok severim: "Only God Can Judge Me" Beni Sadece Allah Yargılayabilir. Bence Allahtanda önce insan kendini yargılamalı ama kendi değer yargılarıyla. Elbette ki hayatta yakın durulan insanların da yargısı çok önemli. Hepimiz doğduğumuz hatta anne karnına düştüğümüz andan itibaren onaylanma beklemiyor muyuz? Ama önce durmalı insan önce içine dönüp bakmalı. Saf olmak arı olmak kolay değil gerçekten.

Biraz durmalıyız gerçekten biraz dinlenmeliyiz ruhumuz peşimizden koşmamalı heran içimizde olmalı.

Dünyanın Yükünü Taşımak

Neden hep kadınlar böyle dünyanın yükünü üzerinde taşımalı. Defne gitti tartışmalar bitmedi. Ölen bir erkek olsaydı böyle olur muydu düşünmekteyim. Bazı insanların içlerinden geçirdiğini ama dile getirmediğini düşünüyorum ölümü hakettiğini söylüyorlar gözleriyle, ses tonlarıyla neden çünkü evli, anne ama gecenin hatta sabahın köründe kocasından bir başka adamın evinde ve hatta yatağında.

Evliliklerinin nasıl olduğunu biliyor muyuz? Veya kocasının aynı saatlerde nerede olduğunu? Bir başkasının koynunda olup olmadığını? Kimbilir belki birkaç gün önce boşanmaya karar vermişlerdi veya bir kaç ay önce kocasının onun aldattığını öğrendi.

Veya bunların hiçbiri olmadı ama kocasının sevgisini artık hissedemiyordu veya kendi sevgisi bitmişti ve bunu dürüstlükle kocasını söyledi.
Böylese bile yaptığı şey doğrudur demiyorum. Defne'nin davranışını kendimce haklı çıkarmaya çalışmıyorum sadece olaya her açıdan bakmaya çalışıyorum.


Veya D şıkkı HİÇBİRİ." Ahlaksızdı" O gece kocasını aldattı. Yaptığı yanlıştı diyelim. Şahsi fikrimi de açıklayabilirim. Evet ben de evli ve 2 yaşında çocuk sahibi bir kadının gece yarısı başka bir adamın evinde bu en yakın arkadaşı bile olabilir doğru bulmuyorum! Ama bu benim doğrum rahmetlinin değil. Ve doğru bulmadığım birşeyi herhangi biri yaptığında ve sonrasında başına kötü birşey geldiğinde ki başına kötü birşey değil ÖLÜM gelmiş. Doğru birşey yapmadı sonucu bu oldu demiyorum, DİYEMİYORUM, vicdanım el vermiyor çünkü.

Bir düşünün sevdiğiniz biri diyelim ki evladınız doğru birşey yapmadığında mesela kokain kullandı diyelim ölmesini doğal karşılayabilir misiniz!! Haketti diyebilir misiniz? Diyebilen varsa insan diyemiyorum üzgünüm. Yine geçen akşam izlediğimiz o Tavşan Deliği filminde Nicole'un annesi de oğlunu 30 yaşında eroin krizi sonucu kaybediyor. Nicole'u anladığını söylüyor abin öldüğünde ben de diye başlıyor cümlelerine ve Nicole bir gün patlıyor: "Anne 3 yaşında araba kazasında ölen bir çocuk ile 30 yaşında eroin komasına girerek ölen birini karşılaştıramazsın"
Anne: "Ama o yine de benim oğlumdu"

İşte bu kadar basit! Bir insan ne hata yapıyor olursa olsun konu Defne ise Defne bir evlattı Defne bir anneydi yok kimse bunu haketmez.

Lütfen ölümlüler olarak ve bizlerde ne zaman öleceğimizi bilmeyenler olarak kul hakkı denilen şeyin yegane önemli birşey olduğunu daima hatırlayalım. Ölünün arkasından böyle konuşmayalım.

Yanlış yapan insanlar ölümü haketmez! Doğru yapan insanlar da ölüyor bunu daima hatırlayalım! Allahın işine takdirine karışmayalım! Biz kimiz ki yargılıyoruz kimiz sahi!

Tüten ben
Şaşkın