Empati Şart mı ?

Bu yazıyı yazdığım için eleştirilebilirim belki sonradan ben de kendimi eleştiririm ama yazmak istiyorum yine de :)

Dün bir emzirme eğitimine gittim. 2 farklı kişi aynı konu üzerine kendi fikirlerini deneyimlerini paylaştı. Her 2 eğitmen de emzirme danışmanlığı yapıyor. Özellikle öğleden sonraki bölümden oldukça yararlandım ve günün sonunda iyi ki katılmışım dedim. Parantez içinde belirteyim(böyle etkinlikler düzenlenirken çalışan kadınların düşünülmemesine çok sinir oluyorum ki genellikle çalışan anneler böyle şeylere daha çok meraklı oluyorlar)

Gelelim ben neye değinmek istiyorum. Eğitimi veren her iki kişide bekardı ve çocuğu yoktu. Yani emzirme danışmanlarının her ikisi de hiç emzirmemiş kişiler. 2. eğitmen oldukça deneyimle oldukça işinin ehli biri bununda altını çizmek isterim. Dediğim gibi kesinlikle kendisinin anlattığı şeylerden faydalandım ve hatta imkanım olsa, olursa doğurduktan sonra kendisinden danışmanlık bile almak isterim ve fakat bana bazı konularda bazı mesleklerde sanki o işi teoride bilmek değil de pratikte de bilmek gerekiyor gibi geliyor, bu konuda anneyle daha iyi empati kurabilmek için. Mesela aynı şeyi çocuk doktorları için de düşünüyorum. Çocuğu olmayan bir doktorun hastalarıyla ne kadar doğru empati kurabileceği konusunda kararsızım. Doktorluğunu eleştirmiyorum.

Mesela düne geri dönersek. Emzirme danışmanları şöyle söylüyor; doğru emzirirseniz meme acımaz. Vallahi ben henüz emzirirken memesi acımayan kadın duymadım. Acıya en dayanıklısından tut da en dayanıksızına kadar acıyor diyor. Ne yani herkes mi yanlış emziriyor. Mesela dün eğitimde şöyle bir durum resmettim. Bu emzirme danışmanları 1 sene sonra evlenip doğuruyorlar ve bir sonraki eğitimlerindeki söylemleri muhtemelen şöyle olur:

-Evet şekerim gerçekten memeler acıyor doğru emzirsenizde acıyor.

veya

-Bebek her uyuduğunda uyumak lazım ama ben de biliyorum bu pek mümkün olmuyor arkadaşlar o yüzden mümkün olduğunda dinlenmeye çalışıyoruz.

veya

-bebek size ilk günlerde yapışık yaşıyacak ve elbette bu zaman zaman çok bunaltıcı oluyor ben de yaşadım aynı durumu gibi.

Dediğim gibi elbette çocukları olmaması emzirme danışmanlığını hakkıyla yapamayacakları anlamına gelmiyor. Pek de güzel yapıyorlar ama işin empati kısmında bazı mesleklerde sanırım eşit şartlarda olmak gerekiyor.

Ve hep takıldığım nokta; teoride o çok güzel yararlı olan bilgiler pratikte de gerçek olsa hayat bayram olsa ne güzel olur öyle değil mi :)

Konumuz: Tahammülsüzlük& Sınırsız Eleştiri

(Hani çocukken tahtaya konumuz yazardı ya öğretmen veya sınıf başkanı aklıma geldi bir anda başlığı da böyle yaptım :))

Evlilik lokomotifine bebek eklemek isteyince anne&çocuk bloglarını da takip eder oldum ve bir süre sonra tahammülsüzlük, sınırsız ve hatta densiz eleştirinin ne demek olduğunu daha da iyi anladım.

Emzirenler emzirmeyenlere emzirmeyenlerin bir kısmı (evet gerçekten çoğu emzirmeyen anne kesinlikle çok daha esnek) emzirenlere saldırır halde. En baba konulardan biri bu.
Herkes anne ama herkes birbirini eleştirmekte. Bir kesim var ki anneliği tornodan çıkma birşey sanıyor. Kitapta ne yazıyorsa aynen uyguluyor ve böylece harika bir anne olduğunu sanıveriyor. Veya doktor ne söylediyse o üzerine düşünmek kendini ve dahası en önemlisi bebeğini dinlemek yok. Doktor söyledi yapılacak. Kitapta yazıyor uygulanacak!

Konunun başlığının hiçbir önemi yok aslında biliyor musunuz? Acaba bu kavga gürültünün içinde olanlar durup bir düşünüyorlar mı biz ne yapıyoruz diye! Konu ne emzirmek ne emzirmemek bana kalırsa konu farklı olana tahammül edememek, konu eleştirildiğinde çok bozulmak ama başkasını densizce sınırsızca eleştirebilme hakkını kendinde görmek! Şaşıp kalıyorum ben bu durumda. Yahu hepiniz annesiniz hepiniz kadınsınız bu ne hal demek geliyor içimden de sen ne anlarsın be kadın diyecekler diye veya kendimi lüsumsuz ve sonuçsuz kalacak bir tartışmanın içinde bulmamak adına susuyorum. Çünkü benim derdim gerçekten bu tahammülsüzlük. Ee bir de kadın gücü diye birşey varken bu kadın gücünün çoğunlukla heba olmasına üzülüyorum. Çok güzel örnekler de var elbet örneğin Tanya'nın başlattığı Leo Mio gibi. Veya Emizrme Reformu gibi.

Tanya demişken. Tanya bayıldığım anne örneklerinden biri. Mesela kendisi Aliş'ini emzirmeyi tercih etmemiş ama anne sütünden de mahrum etmemiş sütünü sağmış ve vermiş.
Ve soğru hatırlıyorsam emzirmediği için eleştirilere de maruz kalmış. Bir çok hikaye okuyoruz arada bizzat bildiklerim de var emzirdiği için evet sırf bu sebebten depresyona girenler çocuğu ile arasında sevgi bağını kuramayanlar. Ve lütfen şunu hep hatırlayalım bedenimizin orkestra şefleri hormonlardır. Ve sanıldığının aksine emzirirken o müthiş duyguyu yaşadığını söyleyen kadınlar bunu kendi kendilerine başarmıyorlar bunu hormonları sayesinde başarıyorlar. Bazı kadın var ki bu hormonu salgılamıyor veya salgılanan hormon ona mutluluk vermiyor.

Emzirmek yerine bebeğine sütünü sağarak veren kadınlar daha az mı anne? Gerçekten böyle düşünülmesini anlayamıyorum. Yahu bir kere sağmak sanırım emzirmekten daha zahmetli birşey olmalı. Pompayı hazırla sağ, uğraş dur. Oysa emzirirken hele de bir kere öğrendiysen tamadır daya bebeği memeye arada işini bile hallet. Nedir yani bu tahammülsüzlük kaldı ki kim bu eleştirenlere bu hakkı veriyor. Herkes kendi çocuğunu annesi ve kimsenin kimsenin anneliğini eleştirmeye hakkı olmadığını düşünüyorum.

Tanya demişken, emzirmediği için eleştirilen bu kadın Aliş için kağıt bez kullanmak yerine organik bez kullanmış biri. Yani bezler yıkanıyor kurutuluyor ve tekrardan kullanılıyor. Tanya bunu çevre bilinci bebeğinin sağlığı için yapmış (evet o kağıt bezler dünyanın kansorejeninin içeriyor ve çevrenin de içine ediyor) O emziren annelerin için de kaç tanesi acaba kağıt bez yerine böylesi bir uğraşın içersine girerdi merak ederim. Neden Tanya ve benzer anneler bu yönleriyle daha ses getirecek biçimde övülmüyorlar. Neden anne&çocuk bloglarının ve platformalarının yegane konusu kim daha iyi anne üzerine kurulu? Neden beylik emzirmek emzirmemek sorularının dışında bu kağıt bez olayına değinilmiyor mesela! Neden mi çünkü tahammülü yok insanların da o yüzden. Eleştiri hep kötü birşey sanılır da o yüzden.

Diyeceğim o ki, sanal alem bazen gerçekten çok alem.

Allah herkese tahammül gücü ve eleştiri adabı versin. amin :)

Tüten ben
Oh be rahatladım